മുഖം മൂടികൾ

ഈ കറുത്ത
 കാലഘട്ടത്തിൽ
ചതിയുടെയും
വഞ്ചനയുടെയും
തോളിൽ ഇരുന്നു
സത്യത്തിന്റെയും
നീതിയുടെയും
കവിത വിളമ്പുന്ന
മാന്യ ദേഹങ്ങളെ
നിങ്ങൾ ഒന്നോർക്കുക
കാലം കാലനായി
വരുന്ന ദിനം
ദൈവത്തിന്റെ
ഇടപെടൽ നേരിട്ടു
അനുഭവിക്കുന്ന
സത്യം
മരണമെന്ന സത്യം
നീ നട്ട ചതി
വളർന്നു പന്തലിച്ചു
നിന്നെ ചുറ്റി വരിഞ്ഞു
ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന സമയം
അതിനു മുന്നേ
പളുങ്ക്  പാത്രം
പൊട്ടിചിതറും കണക്കെ
നിന്റെ ആത്മാഭിമാനം
ഓർക്കുക വിഷ
വിത്തെ...
നിന്റെ പാപങ്ങൾ
നിന്നെ കോർത്തു
വലിക്കുന്നത്
കാലം വിദൂരമല്ല..

അപരാധി

നീ ബാക്കി വെച്ച ഗന്ധത്തിനൊടുവില്‍
മിച്ചമെന്നു കരുതിയ നിഴലു-
മിരുളിന്നാഴങ്ങളിലേക്കൊളിച്ചു.
ഭയന്നും വിറച്ചുമിന്നെന്നാത്മാവ്
എന്റെ ഹൃദയ' വര്‍ണ്ണം കെടുത്തി.

വാളിനേക്കാള്‍ മൂര്‍ച്ചയുള്ളോരു
വാക്കിന്‍മുനയാല്‍ എന്നിലെയെന്നെ
കോര്‍ത്തു വലിച്ച, നാളുതൊട്ടന്നു-
ഞാന്‍, വെറുമൊരു ജഡം.!

എന്തിനു നീയെന്നിലേക്കെയ്തു
വിഷംപുരട്ടിയ വചസ്സുകളെ .?
ദംശനമേറ്റ് പിടഞ്ഞ വാക്കിന്റെ
കേളികളരങ്ങു വാണപ്പോള്‍
ഞാനൊറ്റയായി.. വെറും'ഒറ്റ'.!!

കര്‍മ്മഫലങ്ങളുടെ കണക്കെടുപ്പില്‍
കളം നിറഞ്ഞു കണ്ടതത്രയും
ചെയ്യാത്ത തെറ്റിന്റെ ഗുണനങ്ങള്‍.
എക്കാലവും തോറ്റവരുടെ കൂടെയാണ്
ഇന്നെന്റെ കര്‍മ്മവും ജീവിതവും..!

നഷ്ടങ്ങളുടെ നിറഞ്ഞ പാത്രത്തില്‍
ഔദാര്യമായി വിധി വീണ്ടും
കോരിയൊഴിച്ചൂ.. നഷ്ട ഭാരങ്ങളെ..!!
വിധിയുടെ നൂല്പ്പാലത്തിനു മുകളില്‍
പകച്ചു നില്‍ക്കയാണു ഞാന്‍
ദൈവത്തിന്‍ കരുതലിനായ്..!!!

തേങ്ങുന്ന ബാല്യം

മരിക്കാതെ മണ്ണായ ആത്മാവും
മരിച്ചു മണ്ണാകാത്ത ശരീരവും
എനിക്കിവിടെയെന്നെ നഷ്ടമാകുന്ന പോലെ..!
മാതൃത്വത്തിന്‍ കരലാളനമാവോളം
ലഭിക്കാത്ത ബാല്യത്തെയോര്‍ത്തു തേങ്ങിയ
നിദ്രാവിഹീനമായ രാത്രികള്‍ക്കെന്‍
തലയിണ മാത്രം സാക്ഷി..!!
കര്‍മ്മം കൊണ്ട് ഞാനിവിടെയനാനാഥ
അമ്മതന്‍ മടിയിലെപ്പൈതലായി
കൊതി തീരും മുമ്പേയെന്നെ പിന്‍ വിളി-
വിളിക്കുന്നുവെന്‍ ബാക്കി രക്തം
അവിടെ ഞാനൊറ്റയായി..!!
ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു ഞാന്‍ കൂരിരുട്ടില്‍,
പരതി ഞാനെന്‍റെ പായയില്‍
കണ്ടില്ല: കൂട്ടിനാരുമേ ...
പേടിച്ചുറങ്ങാതുറങ്ങിയ
രാവുകളേറെ പിന്നിട്ടു
ഞാനിന്നൊരമ്മയായി
ഇന്നെന്‍റെ ഒറ്റപെടലിനെ,
വഴിമാറ്റി ചേര്‍ത്തുവെച്ചു ഞാന്‍
എന്നോമനകളെ.... ഇനിയൊരു
ബാല്യം നാളെ തേങ്ങാതിരിക്കാന്‍.

കാലത്തിനു മുന്നേ

കനല്‍ വിളയുന്ന പാടത്തിന്‍
കാവല്‍ക്കാരി ഞാന്‍
അതിന്‍ ചുറ്റിലും വെന്തുരുന്നുകുന്നുവെന്‍ ആത്മാവ്
ഉഴറുന്നു ആകാശഗോപുരങ്ങള്‍
ആടിയുലയുന്നു പൂമരങ്ങള്‍
...ഗോവണിയില്‍ നിന്ന്
പ്രതി ബിംബം   നോക്കി ചിരിക്കുന്നു
മാനമിരുളുന്നു ഭൂമി കരയുന്നു
ഇവിടെ തോറ്റത് കരഞ്ഞു തീരാത്ത മഴയല്ല
പിന്നെയോ കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികള്‍
എന്റെ കണ്ണ് നീര്‍ തുള്ളികള്‍ മാത്രം
കാലം വരച്ച വികൃത ചിത്രത്തിന്
മുന്നില്‍ വീണു പിടയുന്നു ഓര്‍മ്മകള്‍
ഇവിടെ കാലത്തിനു മുന്നേ യാത്രയാകുന്നു ഞാന്‍ ....

രണ്ടു അസ്തമനങ്ങള്‍

ദൂരെ ചക്രവാള സീമയില്‍ പ്രകൃതിയുടെ ചായക്കൂട്ടിനാല്‍
അപൂര്‍ണ ചിത്രങ്ങളാല്‍ നിറഞ്ഞ കാഴ്ചയിലേക്ക്
അവള്‍ കണ്ണും നട്ടിരുന്നു ..
ഒരു സിന്ദൂര പൊട്ടായി ആകാശ ചെരുവിലേക്ക്‌ യാത്ര പോകും
സൂര്യനെ നിറമിഴിയാല്‍ യാത്രയാക്കി ..
തനിക്കു ചുറ്റും ഇരുട്ട് പടര്‍ന്നു വരുന്നത് അവളറിഞ്ഞിരുന്നില്ല ..
ഏതോ ഓര്‍മയില്‍ നിന്ന് ഉണര്‍ന്ന പോലെ അവള്‍ ചുറ്റിലും നോക്കി
അതാ അവളുടെ പ്രിയ തോഴി നിലാവ് .. നിശയുടെ തേരിലേറി വന്നു അവള്‍ക്കു ചുറ്റും പരന്നൊഴുകുന്നു ...അവള്‍ പതിയെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍
അവളെ നോക്കി താരകം കണ്‍ ചിമ്മുന്നു ..കൂടെ അവളുടെ കണ്ണുകളും അറിയാതെ ചിമ്മി ....ഈറന്‍ അണഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി പതിയെ തലതിരിച്ചു അവള്‍ക്കരികിലായി ഇരിക്കുന്ന അവനോടായി ചോദിച്ചു
ഇനിയൊരു പ്രഭാതം നമുക്കായി ഉണ്ടാകുമോ ?..........
മരണം പാതി വിഴുങ്ങിയ അവന്റെ കൈകളില്‍ നിന്നും വഴുതിവീണ് ഉടഞ്ഞ ഒഴിഞ്ഞ കുപ്പിയുടെ ശബ്ദം അവള്‍ക്കു ഉത്തരം നല്‍കി ....
മരവിച്ച അവന്റെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് അവള്‍ പതിയെ തല ചായ്ച്ചു
നിത്യ മയക്കത്തിലേക്കു ആഴ്ന്നിറങ്ങി .................

അറിയാതെ പോയ മിഴിനീര്‍ തുള്ളികള്‍

പൂജക്കെടുക്കാത്ത പൂവായി
ഞാനെന്റെ ജന്മം കടം
കൊള്ളുന്നതാര്‍ക്ക് വേണ്ടി ?
അറിയില്ല എനിക്കറിവില്ല...
ഉടയോന്റെ വിധിയില്‍
ഉത്തരങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത
ചോദ്യങ്ങള്‍ മാത്രം ..
ചുവരില്ലാതെ വിധിയുടെ
ചായക്കൂട്ടുകള്‍ ചിത്രം
വരക്കുമ്പോഴും അപൂര്‍ണതയില്‍
നിന്നും പൂര്‍ണതയിലെക്കുള്ള
യാത്ര മരണമെന്ന
തിരിച്ചറിവുണ്ടായിട്ടും
എടുത്ത് എറിയപെടുകയല്ലാതെ
സ്വയം എറിയാനാവാതെ
സ്വര്‍ണക്കൂട്ടില്‍
ബന്ധങ്ങളുടെ താഴിനാല്‍ ഭദ്രമാക്കി ...
മുകളില്‍ ഇരുണ്ട ആകാശവും
താഴെ വരണ്ട ഭൂമിയും
ചുറ്റിലും ഇടയ്ക്കിടെ ചാറുന്ന
ചാറ്റല്‍ മഴത്തുള്ളികള്‍
മാത്രം അറിയുന്നു എന്‍ മിഴിനീര്‍ തുള്ളികളെ .....

ഇന്നത്തെ ലോകം

ഇതുമൊരു ലോകം ഇന്നത്തെ ലോകം

കാലത്തിനെ പഴിക്കും ലോകം

മര്‍ത്യന്‍ പ്രവൃത്തി ദോഷം

മറക്കുന്നത് ആര്‍ക്കു വേണ്ടി ?

സത്യത്തെ മൂടിപുതപ്പിച്ചു

അസത്യത്തിന്റെ ദ്രംഷ്ട കാട്ടി ചിരിക്കുന്നു മര്‍ത്യന്‍ ...

നന്മ തന്‍ പാതെയതില്‍ ബാക്കി വെച്ചമുദ്രകള്‍

മണലാല്‍ മൂടപെട്ടു

ആറടി മണ്ണ് അളന്നിട്ട ദൈവത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തു ..

മണ്ണിനു മുകളില്‍ സാമ്രാജ്യം പണിയുന്നു ..

അഹന്തയുടെ വിത്തുകള്‍ മനസ്സില്‍ മുളപ്പിച്ചു

പുതുതല മുറയില്‍ വളര്‍ത്തുന്നു ..മാനവന്‍

അറിയുന്നില്ല അവന്‍ ...

സത്യത്തെ നീതികൊണ്ട് വളര്‍ത്താനും

ധര്‍മ്മത്തെ കര്‍മം കൊണ്ടു വളര്‍ത്താനും

മറക്കുന്നു മര്‍ത്യന്‍ തന്‍ സത്വത്തെ ...

ചുടു ചോര ചിന്തി

പച്ച മാംസത്തിനായി

അട്ടഹസിക്കുന്നതു എന്തിനു ?

കാമ വെറിയും ക്രോധ ഭാവവും

മനുജനെ കാര്‍ന്നു തിന്നുമ്പോഴും

അറിയുന്നില്ല രക്തസ്നേഹ ബന്ധത്തെ

നാരി തന്‍ മാനത്തിനു വിലപറയുന്നു

വില്‍ക്കാനുണ്ട് ഗര്‍ഭ പാത്രങ്ങള്‍

ഇന്നീ ഉലകില്‍ സുലഭം ...

ഒഴിഞ്ഞ തെരുവോരതെയും

ഒഴുകുന്ന നദിയെയും മര്‍ത്യന്‍ തന്‍ വിഴുപ്പാല്‍ നിറയ്ക്കുന്നു..

ജീവന്‍ നിലച്ചു വിഷമായി കരഞ്ഞു ഒഴുകുന്നു

പുഴവീണ്ടും

മനുഷ്യ നീ നീ നിന്റെ ആത്മാവിനെ കൊല്ലുന്നു...

നീ അറിയാതെ .....

നിന്‍ തലമുറക്കായി എന്ത് ഉണ്ട് ബാക്കി നല്‍കുവാന്‍ ?

യവ്വനത്തില്‍ വാര്‍ധക്യം വന്ന ഭൂമിയോ ?അതോ

നീ ബാക്കി വെച്ചകര്‍മ ദോഷമോ ?.....

കടല്‍

വേര്‍പാട്

ഒരുനാള്‍ യാത്ര പോലും പറയാതെയകന്നു നീ
പിന്നെയും നിന്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍ എന്നില്‍
മരിക്കാതെ തുടിക്കുമ്പോള്‍
വേദനയുടെ നീര്‍ ചുഴിയില്‍  
കിടന്നു പിടയുമ്പോള്‍
...ഒരാശ്വാസ തെന്നലായി തഴുകുന്നതും
കാത്തു ഞാന്‍ എന്റെ മനസ്സിന്റെ
കവാടം നിനക്കായി തുറന്നിട്ടു..
പലനാള്‍ ചെറു അക്ഷരങ്ങളായി
എന്റെ കണ്ണില്‍ നീ നിറയുമ്പോള്‍
ഞാനറിയാതെ കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികള്‍
എന്നോട് പരിഭവം പറയുന്നു ...
പലനാള്‍ അലഞ്ഞു നിനക്കായി
പതിയെ അകന്നു പോയതെന്തിനു നീ ?
ഒരു നാള്‍ വരുമെന്ന നിന്റെ വാക്കിനെ
ഒരു മാത്ര ഓര്‍ മിചെടുക്കുംപോള്‍
മറക്കുന്നു ഞാനെന്റെ മൌന ദുഃഖം ...
എങ്കിലും നീ വന്നണയും നാളിനായി
നിന്നോര്‍മകളില്‍ ഞാന്‍
മൂകയായി കഴിയുന്നു ഇന്നും ........

വിധി

കാലം എനിക്കായി
കരുതിയ വിധിയുടെ കുപ്പായം
കീറിയതോ പിന്നിയതോ ?
നോവിന്‍ നൂലാല്‍ തുന്നിടുംപോഴും
പിന്നെയും പിന്നെയും
പിന്നി പോകുന്നുവോ ?
മറവിയുടെ ശ്മശാനത്തില്‍ നിന്നും
ഓര്‍മയുടെ ആത്മാക്കള്‍
ഉയര്‍തെഴുന്നെല്‍ക്കുമ്പോള്‍
നേരിന്‍ നേര്‍ക്കാഴ്ചകള്‍
എന്നെ പിന്ത്തുടരുന്നുവോ ?
വിധിയുടെ തീ ജ്വാലകള്‍
എന്നെ വിഴുങ്ങുമ്പോള്‍
സ്വാന്തനതിന്‍ ചെറു നാളം
എനിക്ക് ചുറ്റും വെളിച്ചമായി
വരുന്നതും കാത്തു
വിധിയുടെ ഇരുളണഞ്ഞ
വീഥിയില്‍ ഏകയായി ഞാന്‍ ..

ഇന്നലകളില്‍ വീണ ആലിപ്പഴം

ഇന്നലെകളില്‍ വീണ  ആലിപ്പഴത്തിന്

ഇന്നിന്റെ   ആയുസ്സ് നല്‍കിയില്ല
നേരെല്ലാതൊരു നേരിനെ ദര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍
ഇന്നലകളിലെ ആലിപ്പഴം സാക്ഷി
രാവിന്റെ നിശബ്ദതയെ കീറി മുറിച്ചു
ആര്‍ത്തിരമ്പി വന്നു മഴ മേഘങ്ങള്‍
എന്‍ കാതുകളെ അടപ്പിക്കു മാറ്
ഭൂമിയോട് ഗര്‍ജിച്ചു
നിമിഷായുസസില്‍ കൊഴിഞ്ഞു വീഴും
ആലിപ്പഴത്തെ തൊട്ടറിയാന്‍
ജാലക പഴുതിലൂടെ ഞാനെന്‍ കരം നീട്ടി
വെളുത്ത മുത്ത്‌ പോലെ ആലിപ്പഴം
എന്‍ കൈകളില്‍ അലിഞ്ഞില്ലാതാകുമ്പോള്‍
നിരാശയുടെ കൈകള്‍ പുറത്തേക്കു ചലിച്ചു
എന്‍ കൈകളെ കബളിപ്പിച്ചു
മഴത്തുള്ളികള്‍ പതിച്ചപ്പോള്‍
ആലിപ്പഴത്തെ മനസ്സില്‍ ഒതുക്കി
മഴത്തുള്ളിയെ എന്‍ കരങ്ങളാല്‍ വരവേറ്റു .....

തമസ്വിനി

അമ്മ മനസ്സ്

അമ്മ തന്‍ അമ്മിഞ്ഞപ്പാലിന്‍  മണം
കുഞ്ഞിളം പൈതലിന്‍ ചുണ്ടുകളുണര്‍ത്തുമ്പോള്‍
മാതാവിന്‍ കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നു വാത്സ്യല്യതാല്‍
ആ കുഞ്ഞിളം മേനിയെ മാറോടണക്കുമ്പോള്‍
അമ്മ തന്‍ മനം നിറയുന്നു മാതൃത്വത്തിന്‍  പൂര്‍ണതയാല്‍
പിച്ചവെക്കുംനാള്‍ വരെ  അമ്മതന്‍
കൈകളാല്‍ കണ്ടിടും കുഞ്ഞു ലോകം
അമ്മയെന്ന ആദ്യ വിളി  കുഞ്ഞിളം നാവില്‍
മൊഴിയുമ്പോള്‍ അമ്മയറിയുന്നു
മാതൃത്വത്തിന്‍  സുഖമുള്ള കേള്‍വി
പിച്ചവെച്ചു  തുടങ്ങീടുമ്പോള്‍
കുഞ്ഞിളം കൈ  തന്‍  കയ്യാല്‍
ചേര്‍ത്ത് പിടിചീടുമ്പോള്‍ 
അമ്മതന്‍  മനം  അറിയാതെ മൊഴിഞ്ഞിടും
നാളെ  ഒരുനാള്‍  എന്‍ പാതം ഇടറിടുംമ്പോള്‍ 

അമ്മതന്‍ കരം  നീ പിടിച്ചിടെണം...... 

കോമാളി

ജീര്‍ണിച്ച ഇടനാഴിയിലെ
മരവിച്ച കാലൊച്ചകള്‍
ആലോസരപെടുതുംപോള്‍
ചലിക്കാത്ത ആത്മാക്കളുടെ
താഴ്വരയിലേക്ക് ഓടിമറയുന്നു
മരണത്തിന്റെ കാലൊച്ചക്ക്
അകലം കുറയുന്നു
വിധിയുടെ കോമരങ്ങള്‍
കൈ കൊട്ടി ചിരിക്കുന്നു
ഒരു നെടുവീര്‍പ്പ് മാത്രം
ഒരു നെടുവീര്‍പ്പ് മാത്രം
ഒരു കോമാളിയുടെ
വേഷപകര്‍ച്ച മാത്രം ബാക്കി
കാണാത്തതും കാണേണ്ടതും കോമാളിയെ
രംഗ ബോധമില്ലാതെ ആടുന്നു അവന്‍
പിടിച്ചുകെട്ടിയ ഭാവത്തില്‍
മറഞ്ഞിരുന്നു മന്ദഹസിക്കുന്നു
ഇനിയൊരു പ്രതീക്ഷമാത്രം ....
ആ കോമാളിയുടെ വരവിനായി ....

ചിന്തകള്‍

എന്റെ  ചിന്തകള്‍ എന്നെ അസ്വസ്ത്വ മാക്കുമ്പോള്‍
നിദ്രയെന്നെ കയ്യോഴിയുംപോലെ
രാവിന്റെ  ശ്യൂന്യമാം കൈകളില്‍
അര്‍ദ്ധ ഗര്‍ഭം കൊളളും
നിദ്രയെ കണ്ണുകളാല്‍ മൂടി കെട്ടി ഭദ്രമാക്കിടും 
വീണുകിട്ടിയ ചിന്തകള്‍
കോര്‍ തെടുക്കാനാവാതെയന്തരംഗം തുടിക്കവേ
ഹൃദയത്തിന്‍ ഇടുങ്ങിയ മൂലയില്‍ ഒളിക്കും
ചിന്തകള്‍ പിറവി കൊള്ളാന്‍ മടിക്കുന്നതെന്തേ
നേര്‍ത്ത നാളംപോല്‍ കത്തി തീരുമീ
എന്റെ  ഉള്‍കോണിലെ  ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക്
നരച്ച ചിന്തയാല്‍ ചായം നല്കിയതും  ചിന്ത!!!!
എന്നിലെ ചിന്തകള്‍ ചോദ്യങ്ങളാകുമ്പോള്‍
ഉത്തരങ്ങള്‍ക്കായി മറു ചിന്തകള്‍ തേടുന്നതും  ചിന്ത
കത്തിയമരും ചിതയാം ചിന്തകള്‍
മോക്ഷത്തിനായി കേഴുമ്പോള്‍
ഉള്‍ കണ്ണാല്‍ ചിരിക്കുന്നതും ചിന്ത
വെന്തുരുകും സൂര്യ ഗോളം  പോലെ
ചിന്തകള്‍ എന്നെ ചുട്ടെരീക്കുമ്പോള്‍
നഗ്ന നേത്രങ്ങളാല്‍ സ്പഷ്ട മല്ലാത്ത ഭൌമ സത്യം
ചിന്തകള്‍ക്ക് അതീത മാകുമ്പോള്‍
കരയിലെ മത്സ്യം പോലെ
പ്രാണവായുവിനായി പിടയുന്നതും ചിന്ത
എന്റെ ചിന്തകള്‍ എന്നെ അസ്വസ്ത്വ മാക്കുമ്പോള്‍
സ്വസ്തമാം ചിന്തകള്‍ക്കായി
അസ്വസ്തമാം മനസ്സോടെ
ചിന്തകള്‍ക്ക് മേലെ  തപസ്സിരിക്കുന്നതും ചിന്ത  

അപൂര്‍ണ നിദ്ര

ബാല്യതതിന് സ്മരണകള്‍ 


ഒരു പേമാരി പോലെ

മനസ്സില്‍ പെയുമ്പോള്‍

ഓര്‍മ്മതന്‍ ചെപ്പിന്

കവാടം തുറക്കപെടുന്നുവോ...

ഓര്‍മയിലെ ആ കുട്ടിക്കാലം

എന്നു എന്റെ ഏകാന്തതയിലെ കൂട്ടുകാരിയാകും

മാനത്ത്‌ മഴമേഘങ്ങള്‍ ഗൌരവത്തോടെ

നോക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സ്‌

അറിയാതെ ചോദിക്കും നിനക്കെന്തേ ഇത്ര അഹങ്കാരം

രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയില്‍

ഭയാനകമാം ശബ്ദത്ാല്‍ കോരിച്ചൊരിയുമ്പോള്‍

പകലിലെ ധൈര്യം ആ മഴയില്‍ ചോര്‍ന്നു പോകും

ആകാശം പിളര്‍ന്ന് ഇടി നാതം ഭൂമിയെ സ്പര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍

പേടിയാല്‍ എന്‍ കരം കാതിനെ അടച്ചീടുമേ

മിന്നലിന് കടുത്ത വെളിച്ചം എന്നെ ഭയപെടുത്തുമ്പോള്‍

കണ്ണുകള്‍ മുറുക്കെ ചിമ്മീടും.......

പേടിയാല്‍ എന്‍ പൂല്‍പായയില്‍ 

ചുരുന്ടീഡുമ്പോള്‍ ഇരുട്ടില്‍ നിന്നും

പല രൂപങ്ങള്‍ എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുമ്പോലെ

ഭയത്തിന് മുള്ളുകള്‍ എന്നില് തുളചു കയറുമ്പോള്‍

ഒന്നുറക്കെ കരയാനാവാതെ എല്ലാം എന്‍ 

കുഞ്ഞു ഹൃദയത്തില്‍ ഒതുക്കി ഞാന്‍

തളര്‍ന്നുറങ്ങും പല കാലില്‍ അഭയതിനായി

ചെന്നിടുമ്പോള്‍ ഒരു പിന്‍ വിളി പോലെ
എന്നില്‍ നിന്നും അകന്നിടുമ്പോള്‍ 
മൂകമായി എന്‍ പായയില്‍ 
അപൂര്‍ണമാം നിദ്രയിലെക്കുആഴും   

നീലാമ്പരി

നീലാമ്പരി നീയെന്റെ ഉള്ളില്‍




നീല നീലനിലാവായി വരുമ്പോള്‍


നിന്‍ നിറങള്‍ തന്‍ സ്വപ്ന ചാരുതയില്‍


നിശബ്ദമായി ഞാന്‍ ചേര്‍ന്നിരിന്നു


താമര ഇതള്‍ പോല്‍ നിന്‍ നയനം 


ഒരു വേള നീ അടയ്ക്കുമ്പോള്‍


അറിയാതെ എന്‍ മിഴികള്‍ നിന്നില് അലിയുന്നുവൊ


വശ്യമാം നിന്‍ പുഞ്ചിരി 


എന്നെ ഉന്മാതത്തില്‍ ആഴ്തുമ്പോള്‍


നവ്യമാം നിന്‍ ഭാവം എന്നിലൊരു കുളിരായി മാറുന്നുവോ


അലസമായി പാറി പറക്കും നിന്‍


കാര്‍കൂന്തല്‍ അറിയാതെ എന്നെ മാടി വിളിക്കുന്നുവോ


വിടര്‍ന്ന നിന്‍ കണ്‍ കോണിലെ 


മഷി കറുപ്പായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നു


ഒരു വേള ഞാന്‍ മോഹിച്ച്‌ പോയി


ഒരിക്കലും മങ്ങാത്ത പ്രാഭാത സൂര്യനെ പോലെ


നീ എന്നു മെന്നും വിളിച്ചുണാര്‍ത്തുന്നതും കാത്തു


ഒരു യുഗ സന്ദ്യയെ പോലെ ഞാന്‍ 


രാവിന്റെ നിശബ്ദതയില്‍ ചേര്‍ന്നു മയങ്ങി.....

പ്രണയം

ഒരു കുഞ്ഞു നോവായി


പ്രണയം എന്നില് തുടിക്കുമ്പോള്‍

ആ പ്രണയം ഒരു കുളിരായി 

തലൊടുന്നതും കാത്തു

ന്ജാനൊരു മാലാഖയെ പൊല്

മിഴി പൂട്ടി നില്ക്കവെ 

എന്റെ പ്രണയത്തെ ഉണര്‍ത്താന്‍

മഴ മേഘങ്ങള്‍ വര്‍ഷമായി പെയ്തിറങ്ങിയോ

ആ മധുരമാം പ്രണയത്തെ വരവേല്‍ക്കാനെന്ന

പോലെ ഭൂമി വസന്തതതാല്‍ പുഷ്‌പീനിയായി

നില്ക്കവെ മന്ദമായി മാരിവില്ലിന് 

ഏഴു നിരങ്ങള്‍ മാനത്ത്‌ തെളിയുമ്പോള്‍

ഒരു മന്ദ മാരുതനെ പോലെ

പ്രണയം എന്നെ തഴുകിയുണര്‍ത്തുന്നതും കാത്തു

ഒരു മിന്നാമിനുങുനെ പോലെ പാറി പറക്കുമ്പോള്‍

നീല രാവിലെ പാൌര്‍ണാമി ചന്ദ്രിക

എന്നെ നോക്കി പാല്‍ പുഞ്ചിരി തൂകുമ്പോള്‍

നാണതിന്‍ തൂവാല കൊണ്ട്‌

പാതി മുഖം മറച്ചു ഞാന്‍

വീശിയടിക്കും തെക്കന്‍ കാറ്റിനോടയേയീ 

ഞാന്‍ ഓതി ..............

ഇനിയെന്നു വരും നീ എന്നു വരും

എന്റെ പ്രണയത്തെ പ്രണയിക്കാന്‍.......

വിരഹം

നിറഞ്ഞ മിഴിയും കരഞ്ഞ മനസ്സും

നിശബ്ദാമാം യാമത്തില്‍

കനല്‍ കിരീടം ചൂടി ഞാന്‍

എരിന്ജമരുന്നു എന്‍ മനം

പ്രണനാം പ്രാണനെ വിട്ടകന്നീടുമി  വേദനയില്‍

നിശബ്ദമായി നോക്കി നില്ക്കവെ

അശാന്തമാം മനസ്സിനെ





ശാന്തമാക്കാനാവാതെ വേദന തന്‍

വിരിമാറില്‍ ഏകാകിനിയായി മയങ്ങവെ

വരണ്ട ഹൃദയത്താല്‍ വിരഹത്തെ

വരവേള്‍ക്കുമ്പോള്‍

വേര്‍പാടിന്‌ നൊമ്പരം

ഒരു പാഴ് ശ്രുതി പോലെ

എന്റെ കാതില്‍മൂളുമ്പോള്‍ 

മറവിയുടെ താഴ്വരയിലേക്ക്

ഓടി ഒളിക്കാന്‍ ആവാതെ

വിരഹത്തിന് കണ്ണീര്‍ കണങ്ങള്‍

കവിളില്‍ ചുടുനീരായി ഒഴുകുന്നു

വിങ്ുന്ന മനസ്സിന്‌

എരിയുന്ന ഓര്‍മകളെ

അണക്കാനാവാതെ  സ്വയം

എരിന്ജമരുന്നു...........

മറയുന്ന അക്ഷരങ്ങള്‍

എന്റെ മനസ്സിലെ അക്ഷരങ്ങള്‍


ഒക്കെയും എന്നെ അറിയാതപോലെ

അകലങ്ങളിലേക്ക് ഓടി മറയുമ്പോള്‍

വാരി കൂട്ടി അടുക്കി പെറുക്കി

വെക്കാന്‍ തുനിയുമ്പോള്‍

വാക്കുകള്‍ക്ക് ഞാന്‍ അറിയാത്ത 

അവ്യക്തത എന്നെ ബ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കും പോലെ

അക്ഷരങ്ങളോടുള്ള എന്റെ പ്രണയം

എന്നെ അന്തയാക്കിയോ അതോ

എന്നിലെ അന്തത അക്ഷരങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞുവോ

വാക്കുകള്‍ തേടിയുള്ള സഞ്ചാര 

പഥത്തില്‍ വിള്ളലുകളും അഗാത ഗര്‍ത്ങ്ങളും 

കണ്ടു ഞാന്‍ പേടിച്ചെന്റെ കരത്തെ 

പിന്നോട്ട്‌ വലിക്കുമ്പോള്‍

ധൈര്യത്തിന്റെ വിത്തുകള്‍ മനസ്സില്‍ പാകി

മുന്നോട്ടാഞ്ചഞപ്പോള്‍ ഒരു ഉള്‍വിളി പോലെ

പിന്നെയും പിന്നെയും മനസ്സിനു എത്തി പിടിക്കാനാവാത്ത

ദൂരത്തില്‍ പോയി മറയുമ്പോള്‍

അശാന്ത മായ എന്റെ മനസ്സ്‌ വാക്കുകള്‍ക്ക്

പിന്നാലെ യാത്ര തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു......